Blóm og Kransar afþakkaðir

Það hlaut að koma aðþví!  Gamli síminn minn sem ég hef átt síðan um aldamótin er látinn!  Hann neitar frekari samstarfi við mig og stend ég ein uppi.  Því eins og geðveikur leikari með athyglisbresti og athyglissýki ákvað hann að taka öll símanúmer sem hann hafði varðveitt með sér í gröfina.  Ég er búin að fara til Þórahalls miðils til að reyna að ná sambandi við farsímann en ekkert gengur, en allir ættingjar báðu kærlega vel að heilsa. 
Hér með óska ég eftir sms-um í nýja símann minn þar sem þið kynnið ykkur og þar með get ég vistað ykkur í nýja símann minn og haft aftur samband.   Þetta á við alla fjölskyldumeðlimi sem og aðra sem ég hafði áður geymt í dauðvona Nokia.  Númerið mitt er 8227677. 

Blóm og kransar afþakkaðir....en þeir sem vilja minnast símans eru beðnir um að senda sms á mig. 

Fokin í rokinu aftur!

Ég á heima í timburhúsi við vog sem heitir Hafnir.  Í gær nötraði og dansaði litla timburhúsið mitt.  Rafmagnið fór af og litla timburhúsið og ég horfðum á hvort annað spurnaraugum.  "ekkert kaffi" spurði ég litla timburhúsið sem reyndi hvað það gat en náði ekki tengingu við rafmagnið.  Næstum allt sem mér datt í hug að gera í gær tengdist rafmagni með einum eða öðrum hætti.  Oft þurfti ég að stoppa mig.   Ég ætlaði til dæmis að horfa á sjónvarpið meðan ég væri að bíða eftir að rafmagnið kæmi, setja í þvottavél, hlusta á tónlist, baka, ryksuga eða gera bara eitthvað meðan ég væri að bíða.  Það eina sem meikaði sens að gera í gær í myrkrinu var að affrysta ísskápinn og þrífa hann sem ég nennti engan veginn svo ég fór út að leika!   Og þvílíkt rok.  Hér eru myndir. 

Dýrasta póstþjónusta sögunnar!

Það er ekki langt síðan ég uppgötvaði að árið 2010 verður ár lögfræðinganna!  Lögheimtan, Intrum, Lex og aðrir sem sjá um að fara með bréf í póst fyrir t.d íbúðarlánasjóð, bankana, lífeyrissjóðina, tryggingafélögin og aðrar stórar stofnanir munu blómstra í ár.  Hinn venjulegi borgari stendur í Kreppu og þarf að velja hvaða gíróseðla skuli greiða fyrst og hverjir þurfa að mæta afgangi.  Fólk er búið að missa vinnuna sína, hún minnkuð og vextir og afborganir hækkað um mörg prósentustig.  Svo ekki er talað um að ALLT er búið að hækka!  Þeir sem fara best útúr þessari kreppu eru þær stofnanir sem sjá um að senda mér bréf þar sem mér er sagt að ég gat ekki borgað af lánunum mínum, eitthvað sem hefur alls ekki farið framhjá mér síðasta ár.  Þetta hlýtur að vera dýrasta "ekki vinna" í heiminum.  Ef ekki þá allaveganna dýrasta póstþjónusta í heiminum. 

Svo eru aðrir sem réttlæta þessar stofnanir sem "ekki vinna" og segja að þetta séu þó einhverjir sem maður getur samið við!  Já það er svo sem ekkert mál að semja um að greiða eitthvað niður en á það bætist yfirleitt vextir, innheimtukostnaður, þjónustukostnaður, stundum ný þinglýsing, og það eina sem maður samdi um var að greiða þetta á lengri tíma eða seinna sem hlýtur nú bara að hafa verið augljóst ef maður nær ekki að borga það í dag.   

Það er eins og það séu tvö þjóðfélög í gangi.  Eitt þjóðfélag heldur að sér höndum, passar útgjöldin, herðir ólarnar og svo hitt þjóðfélagið sem refsar og þykist ekki taka eftir því að borgararnir eru í kröggum.  

Hér er mynd af svakalega glöðum manni sem hagnast af því að senda innheimtubréf!   Innilega til hamingju með kreppuna! 

Þú skalt engan annan hund tilbiðja en mig!

Ég á brjálæðislega afbrýðissama tík.  Ef ég faðma eitthvað annað en hana vælir hún og lætur öllum illum látum.  Um daginn var ég með hana Esju fósturhundinn minn og það fór reglulega allt á annan endann ef ég sýndi Esju örlitla athygli.  Rósa litla ætlaði bara hreinlega ekki að lifa það af að horfa uppá mig knúsa annan hund!  Veiki hugurinn minn er farin að þróa handrit af stuttmynd um þráhyggju hunds sem endar eins og "single white female" myndin.  Hún endar ekki vel fyrir mig.   Hvort að endirinn sé eitthvað á þessa leið "if I cant have you nobody will" man ég reyndar ekki en það er alveg ljóst að ég þarf að venja Rósu af þessu.  Kannski fæ ég Esju lánaða um næstu helgi og við æfum litla ofdekraða hvolpinn minn í að leyfa öðrum að leika sér með dótið hennar. 

Janúar áskorun til stjórnvalda! Nei bara til systkina!

Í nokkur ár höfum við systkinin eða aðallega ég fundið þörf hjá okkur eða mér til að komast aðþví hver sé í raun besta systkinið.  Um þessi jól fékk ég þá hugmynd að nota árið 2010 til að komast aðþví endanlega.  Á þessu ári mun ég skora 12 sinnum á systkini mín og var fyrsta áskorunin í gær í Go Kart brautinni á Korputorgi.  Keyrðum við um í tíumínútur á ljóshraða og kepptum við um hver fór hraðast hringinn!   Eitthvað heyrði Thelma nú vitlaust og keppti um eitthvað allt annað sem við skiljum ekki ennþá hvað var en okkur skildist nú að hún hafi tapað líka í því.  William Thomas bar sigur úr býtum í þetta sinn en ég held að það hafi verið skónum mínum að kenna, því ég keppti í inniskóm.  Sem sagt Janúar áskorunin er búin og í febrúar ætlum við að horfa á viðbjóðslega hryllingsmynd saman og sá sem lokar aldrei augunum nema til að blikka er besta systkynið í febrúar!  Mig grunar að Þórey muni ekki sigra í febrúar.  Sorry!  

Fullorðinsstuff

"afhverju þarf ég endilega að vera í skóla?"  Spurði litli gutti mig í gærkveldi og þegar ég sagði honum að það væri til að mennta sig svo hann gæti unnið þegar hann yrði stór, fussaði hann og andvarpaði "ég vil ekki vinna, ég vil verða rokkari!".  Hann var harðákveðinn.  "ok en rokkarar þurfa líka að vinna svo þeir geti keypt sér græjur og borgað hótelherbergi og bensín á milli staða" svaraði ég og mér fannst ég svakalega snjöll.  "Ég þarf ekki rafmagn ég vil verða trommari og svo ætla ég að sofa í tjaldi".  hm þetta var að verða snúið.  "ok en trommur kosta pening! og tjald kostar pening og þú þarft að borða"  Ég fann að þetta samtal var að verða snúið.  "einhver gefur mér trommur og ég nota tjaldið hans Steinþórs" Hélt litli dreki áfram og stóri dreki rumdi áhyggjufullur yfir því að vera að klúðra uppeldinu.  "ok ok en þú þarft að læra á trommur" Sagði ég ánægð með að vera búin að snúa samtalinu til baka að lærdómi.  En nei litli dreki rústaði þessu með einni setningu og blés toppnum til hægri "ég kann á trommur".  Þar með var tilraun mín til Hjallastefnu rústað og ég keypti bara nammi og kakó handa drekanum sem ætlar aldrei að vinna né vera í skóla.  Vonandi að foreldrarnir geti lagað það sem ég náði að klúðra í einum litlum bíltúr frá Höfnum yfir í Njarðvík.  Úpps. 

Hvatvísi

Ég er hvatvís!  Hef alltaf verið það, ræð ekki við það.  En lífið er svo snjallt að þrátt fyrir að maður sé með galla gefur það manni eitthvað sem vegur uppá móti stundum annan galla.  Í mínu tilfelli er það leti.  Ég er svo hvatvís að það er stundum ekki eðlilegt.  Allt sem mér dettur í hug er ég búin að gera áður en ég hugsa hvort það sé góð hugmynd eða ekki.  Stundum kickar letin inn og þá er ég eins og algebra sem núllar sjálfan sig út með tvo mínusa.   En uppá síðkastið hefur letin legið í leti og ég er með 17 verkefni í gangi vinnutengd, jólagjafatengd, skemmtilegstengd og það sem mig langar að gera í framtíðinni.  Síðan blandast óvænt atvik inná listann og ég er að kafna úr áhugamálum og skemmtileg heitum.   Viku fyrir jól var ég að keyra útí Hafnir og var næstum búin að keyra á ungan mann sem gekk í myrkrinu í átt að Höfnum.  Ég bauð honum far og sagði hann mér að hann væri frá Alaska í námi í New York og komst ekki heim um jólin.  Hann hafði ákveðið að fara til Íslands og skotlands um jólin til að klífa fjöll það sem það var ódýrara heldur en að fljúga heim.  Þegar hann lenti hér var hann orðin svo leiður á stórborgum að hann kíkti á landakort af Íslandi og fann minnsta klasan á kortinu í göngufæri frá flugvellinum.  Það voru Hafnir og ætlaði hann sér að tjalda í þrjá daga áður en hann héldi áfram til Skotlands.   Það endaði með því að Forrest eins og hann heitir gisti hjá mér þessa daga.  Og viti menn!  Hann er í leiklistarnámi og voru því þessir þrír dagar mjög skemmtilegir hjá okkur þar sem við bárum saman bækur okkur meðan við keyrðum um allt Reykjanesið, pökkuðum inn jólagjöfum, fórum í göngutúra og auðvitað fékk Forrest Skötu sem honum fannst reyndar ekkert spes.  Hvatvísi borgar sig og í þetta skipti núllaði hún út letina því ég fékk auka hendur fyrir jólin þar sem Forrest frá Alaska er snillingur í innpökkun á jólagjöfum.   Svo á þessu ári er ég búin að safna í sarpinn Holly May frá Ástralíu, Will frá Florída, Tim og Edith frá Skotlandi og Forrest frá Alaska.  

Gleðileg Jól 2009

Kæra fjölskylda og vinir Gleðileg Jól.

Timburmenn

Hann Daníel erkivinur minn og ég fórum ekki fyrir löngu niðrí fjöru fyrir utan húsið mitt í rekaviðsleiðangur.  Þegar ég fann fílinn í fjörunni A.K.A hvalinn tók ég eftir nokkrum fallegum rekaviðsdrumbum og fórum við að sækja þá.  Ég benti á drumbana og Daníel sagaði og setti á pallbílinn sem rumdi glaðlega yfir hlutverki sínu.  Enda eru pallbílar þekktir sem vinnubílar en ekki skraut utan um dverg og dvergahund.  Ég hélt á einum litlum sem mig grunar að hafi verið skaft á hamri sem ég fann og týndi svo aftur í sumar og þá var ég orðin þreytt og benti bara á augljósu drumbana fyrir framan okkur.  Daníel er góður vinur og þóttist ekki sjá neina drumba og gerði því hlutverk mitt jafnmikilvægt og hans.  Nú eru drumbarnir að þorna og ekki líður á löngu áður en þeir verða fínustu listaverk í höndum erkivinarins.

Heppin í hálku.

Jæja ég komst aðþví að ég er ekki meðvirk!  Ég lenti í háska í dag og líf allra fjölskyldumeðlima þaut ekki fyrir augum mér, bara mitt eigið. hehehe.  Það er sem sagt komin staðfesting á það að ég er frekar sjálfmiðuð manneskja.  Ég og Obbobobb fórum á Syðri Reyki í dag til að sækja hestana okkar og fara með í Kópavog, fyrsta ferð af þrem.  Allt gekk vel þangað til á veginum hjá Mosfelli þá rennur kerrann í hálku og Sigvaldi (obbobobb) fer að berjast við að halda bílnum á veginum.  Allt kom fyrir ekki og lentum við með bíl, kerru og hesta útaf veginum.  Enduðum í skurði og hestakerran á hliðinni.  Við stukkum út og losuðum hestana sem voru sem BETUR fer ómeiddir og tiltölulega rólegir þegar þeir komu út og byrjuðu strax að bíta gras.  En ég segi það að sjá hestakerruna á hliðinni og vita ekki hvernig ástandið á hrossunum var er hugsanlega ein sú versta tilfinning sem ég hef upplifað og þvílík gleði þegar allt var búið og engin slasaðist.   Ég rölti síðan með hvolp og tvær hryssur cirka þrjá kílómetra að Mosfelli og setti rólegar og lífsglaðar hryssur inní hestagirðingu sem þar er.  Hvolpurinn læknaðist af hræðslu við hesta því hún sat hálfa leiðina á bakinu á Krissu og naut sín í botn.  Hann Grímur á Syðri Reykjum kom svo og kippti okkur upp, henti kerrunni heim á hlað og við héldum áfram til Reykjavíkur.  Eins gott að Obbi var að keyra því hann bjargaði því sem bjargað var. (eða hvernig sem maður segir þetta).